คำประกาศ “ขบวนการล้ม [ - - - ] เจ้า”

หมายเหตุ: บทความหรือ “คำประกาศ” นี้ เขียนไม่เสร็จ (ถ้าสนใจว่าทำไมจึงมีบทความเขียนไม่เสร็จแต่โพสต์ในช่วงนี้ โปรดดูคำชี้แจงในตอนท้าย บทความกระทู้นี้ ส่วนที่เป็นตัวสีน้ำเงินเล็กๆท้ายบทความน่ะ) ดังนั้น ขอให้ถือว่าเป็นเพียง “ร่าง” เท่านั้น และไม่สมบูรณ์ด้วย (หลายตอนคงต้องเขียนใหม่ เพราะรู้สึกจะวนๆ) แต่ที่นำมาโพสต์ เพราะ (ก) ผมคงไม่สามารถทำให้เสร็จได้ในช่วงนี้ (ข) คิดว่า อาจจะมีประโยชน์ อย่างน้อยก็เป็น “ไอเดีย” สำหรับเขียนเรื่องในลักษณะนี้ (ซึ่งผมได้อภิปรายถึงความจำเป็นในบทความอีกกระทู้ ที่พูดถึงเมื่อครู่) ใครที่สนใจ จะ “เอาไปทำต่อ” คือ ไปร่างใหม่ เขียนใหม่ เขียนเพิ่ม ก็ตามสะดวก (แต่แน่นอนว่า ถ้าเอาไปใช้ต่อในลักษณะนั้น ก็ต้องเป็นบทความของคุณเอง ไมใช่ของผม คือผมคงไม่สามารถร้บผิดชอบได้)

ใครที่สนใจ “ดราม่า” ความเป็นมาของการเขียนบทความ หรือ “คำประกาศ” นี้ อ่าน “คำชี้แจง” ใน rep แรกสุดที่ต่อจากตัวกระทู้ข้างล่าง แต่ใครที่ไม่สนใจหรือไม่ชอบ “ดราม่า” ก็ไม่จำเป็นต้องอ่าน

—————————————————————————————

คำประกาศ “ขบวนการล้ม [ - - - ] เจ้า”
07 August 2010 – 08:08 PM
สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล
ที่มา – ชุมชนคนเหมือนกัน

ด้วยความรำลึกถึงเว็บบอร์ดประชาไท
และ “เธอ …..” ผู้ร่วมบุกเบิกเว็บบอร์ด ฟ้าเดียวกัน

“ขบวนการล้มเจ้า” ของ ศอฉ. ไม่เคยมีตัวตนจริง เป็นเรื่องที่ ศอฉ.กุขึ้นล้วนๆ

แต่มีประชาชนไทยจำนวนมาก ต้องการให้มีการ “ล้มเลิกสถานะและอำนาจที่ขัดแย้งกับหลักการประชาธิปไตยของ เจ้า(สถาบันกษัตริย์)” 

สถานะและอำนาจที่ขัดแย้งกับหลักการประชาธิปไตยของสถาบันกษัตริย์ ที่มีคนไทยจำนวนมากต้องการล้มเลิกนี้ เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง นับจากการรัฐประหาร 8 พฤศจิกายน 2490 ที่โค่นรัฐบาลปรีดี-ธำรง ลงไป (โดยอาศัยกรณีสวรรคตเป็นข้ออ้างสำคัญ) ทำให้ “ยุคปฏิวัติ” ของคณะราษฎรสิ้นสุดลง

หลังการรัฐประหารดังกล่าว กลุ่มการเมืองกษัตริย์นิยม ได้ผลักดันให้ออกกฎหมาย “พระราชบัญญัติจัดระเบียบทรัพย์สินฝ่ายพระมหากษัตริย์ พ.ศ.2491″ ซึ่งยกเลิกกฎหมายในเรื่องนี้ทีคณะราษฎรจัดทำขึ้น คือ “พระราชบัญญัติจัดระเบียบทรัพย์สินฝ่ายพระมหากษัตริย์ พ.ศ. 2479″ ตามพระราชบัญญัติปี 2479 ของคณะราษฎรนี้ ได้จัดให้ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ในฐานะทีเป็นทรัพย์สินของรัฐ อยู่ในความควบคุมของรัฐบาล ที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชน ซึ่งเป็นการถูกต้อง ตรงกับหลักการประชาธิปไตย แต่ พระราชบัญญัติปี 2491 ที่กลุ่มการเมืองกษัตริย์นิยมจัดทำขึ้น และบังคับใช้มาจนทุกวันนี้ ได้ล้มเลิกหลักการนี้เสีย และโอนการควบคุมทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ซึ่งแท้จริงคือทรัพย์สินของรัฐ ไปให้พระมหากษัตริย์โดยสิ้นเชิง แบบเดียวกับสมัยสมบูรณาญาสิทธิราช รัฐบาลที่มาจากประชาชนและประชาชนเอง ไม่มีอำนาจใดๆต่อทรัพย์สินของรัฐอันมหาศาลนี้ ซึ่งขัดแย้งโดยสิ้นเชิงกับการเป็นประเทศประชาธิปไตย

นอกจากนี้ กลุ่มการเมืองกษัตริย์นิยมยังได้สร้างองค์กร “องคมนตรี” ขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันกษัตริย์อย่างถาวรเป็นครั้งแรกในรัฐธรรมนูญปี 2492 และเป็นแบบอย่างใช้มาจนปัจจุบัน โดยที่การแต่งตั้งถอดถอนองคมนตรีอยู่ภายใต้อำนาจของพระมหากษัตริย์ “ตามพระราชอัธยาศัย” ล้วนๆ ซึ่งขัดกับหลักการประชาธิปไตย เพราะตามหลักการประชาธิปไตย “ที่ปรึกษา” ของพระมหากษัตริย์ คือ คณะรัฐมนตรี ทีได้รับการเลือกตั้งและสามารถควบคุมได้จากประชาชน ไม่จำเป็น และ ไม่ต้องมี “ที่ปรึกษา” พิเศษต่างหาก ที่ไม่อยู่ภายใต้การควบคุมใดๆของประชาชนหรือรัฐบาลที่มาจากประชาชน

พร้อมกับการสร้างองค์กรองคมนตรีในฐานะส่วนหนึ่งของสถาบันกษัตริย์ที่ขัดหลักประชาธิปไตยนี้ รัฐธรรมนุญ 2492 ของกลุ่มการเมืองกษัตริย์นิยม ยังกำหนดให้มีบุคคลากรอื่นๆอีก เช่น “ข้าราชการในพระองค์และสมุหราชองค์รักษ์” ที่มีลักษณะเดียวกับองคมนตรี คืออยู่ภายใต้พระราชวินิจฉัยในการแต่งตั้งถอดถอนของพระมหากษัตริย์ล้วนๆ ประชาชนไม่สามารถควบคุมตรวจสอบเอาผิด (accountability) ได้ ซึ่งขัดกับหลักการประชาธิปไตยเช่นกัน

ตามหลักการประชาธิปไตยนั้น พระมหากษัตริย์จะต้องไม่มีอำนาจใดๆ เพราะถือว่า หากจะให้มีอำนาจใดๆ แม้แต่เรือ่งการแต่งตั้งถอดถอนบุคคลาการต่างๆ พระมหากษัตริย์ก็จะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมตรวจสอบเอาผิดจากสาธารณะหรือประชาชนได้ เพราะอำนาจสาธารณะในสังคมประชาธิปไตยทุกอำนาจ (อำนาจการแต่งตั้งถอดถอนบุคคลากรของรัฐ ไม่ว่า องคมนตรี ข้าราชการในราชสำนัก ฯลฯ ล้วนเป็นอำนาจสาธารณะทั้งสิ้น) เป็นอำนาจของประชาชน จึงต้องอยู่ใต้การควบคุมตรวจสอบเอาผิดจากประชาชนได้ ในเมื่อ ไม่ต้องการให้พระมหากษัตริย์อยู่ภายใต้การควบคุมตรวจสอบเอาผิด ก็จะต้องไม่ให้ทรงมีอำนาจสาธารณะใดๆด้วย

ลองคิดดู ตำแหน่งบุคคลากรต่างๆเหล่านี้ ที่กลุ่มการเมืองกษัตริย์นิยม สร้างขึ้น ตั้งแต่ องคมนตรี ถึง “ข้าราชการในพระองค์” ทุกตำแหน่ง หาได้รับเงินเดือนจากเงินส่วนพระองค์ของพระมหากษัตริย์แต่อย่างใดไม่ แต่ล้วนแต่รับเงินเดือนของรัฐ ในเมือ่รัฐเป็นประชาธิปไตย ที่ประชาชนควบคุมเอาผิดได้ อำนาจการในการควบคุมเอาผิด (แต่งตั้งถอดถอน) บุคคลากรเหล่านี้ ทั้งหมด จึงต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของประชาชนด้วย ไมใช่อยู่ในอำนาจของพระมหากษัตริย์ ความคิดเรื่อง “ข้าราชในพระองค์” ที่กลุ่มการเมืองกษัตริย์นิยมสร้างขึ้น นับจากรัฐประหาร 2490 เป็นต้นมา เป็นความคิดที่ขัดแย้งกับหลักการประชาธิปไตยโดยสิ้นเชิง

หลังการรัฐประหารของสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ในปี 2500 และ 2501 นอกจากสถานะและอำนาจของสถาบันกษัตริย์ ในเรื่องการมีองค์กรองคมนตรีและ “ข้าราชในพระองค์” ต่างๆ ในเรื่องการควบคุมทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ จะได้รับการส่งเสริมและขยายให้ขัดกับหลักการประชาธิปไตยยิ่งขึ้นไปอีกแล้ว สฤษดิ์ยังเริ่มระบอบการประชาสัมพันธ์และอบรมบ่มเพาะความเชื่อแบบกษัตริย์นิยม อย่างขนานใหญ่ ทีขัดกับหลักการประชาธิปไตยโดยสิ้นเชิง ผลของระบอบประชาสัมพันธ์และอบรมบ่มเพาะความคิดดังกล่าวที่ดำเนินติดต่อกันนับแต่นั้นมาและเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆตลอดเวลา ได้ทำให้ ปัจจุบัน กลายเป็นเรื่องปกติ ที่จะพูดกันว่า “แผ่นดินนี้ ประเทศนี้ เป็นของ พ่อ (พระมหากษัตริย์)” (“ใครไม่ชอบออกไป”) ซึ่งเป็นสิ่งที่เหลือเชื่ออย่างยิ่ง ที่ประเทศที่ประกาศว่ามีการปกครองแบบประชาธิปไตย จะทำราวกับว่า คติเช่นนี้ เป็นเรื่องปกติ น่ายกย่อง

เพราะตามหลักการประชาธิปไตย “แผ่นดินนี้ ประเทศนี้” หาได้เป็นของพระมหากษัตริย์แต่อย่างใดไม่ แต่เป็นของประชาชน อำนาจในการควบคุม “แผ่นดินนี้ ประเทศนี้” กำหนดทิศทางต่างๆของ “แผ่นดินนี้ ประเทศนี้” อยู่ทีประชาชน หาใช่อยู่ทีสถาบันกษัตริย์แต่อย่างใด

ใจกลางของระบอบประชาสัมพันธ์และอบรมบ่มเพาะความคิดกษัตริย์นิยมที่เริ่มจากสฤษดิ์เป็นต้นมา ก็คือ การสร้างอำนาจให้สถาบันกษัตริย์สามารถมีกิจกรรมที่เรียกว่า “โครงการหลวง” “โครงการพระราชดำริ” (และ “พระราชกรณียกิจ” ต่างๆในลักษณะเดียวกัน) แล้วทำการประชาสัมพันธ์อ่มรมบ่มเพาะความคิด ล้อมรอบกิจกรรมที่มาจากอำนาจนี้

แต่ทั้งอำนาจของสถาบันกษัตริย์ที่จะมีกิจกรรม “โครงการหลวง” “โครงการพระราชดำรั” หรือ “พระราชกรณียกิจ” ในลักษณะเดียวกัน และการประชาสัมพันธ์อบรมบ่มเพาะความคิดกษัตริย์นิยมเกี่ยวกับกิจกรรมเช่นนี้ เป็นการขัดแย้งกับหลักการประชาธิปไตย เช่นเดียวกับเรื่องอำนาจอื่นๆของสถาบันกษัตริย์ ทีถูกสร้างขึ้นหลัง 2490 ที่กล่าวไว้ข้างต้น นั่นคือ . . . .

คำชี้แจง: ความจริง ผมตั้งใจจะไม่โพสต์ข้อความใดๆทางเว็บบอร์ดหรือออนไลน์อีก (อย่างน้อยในอนาคตที่เห็นได้) ด้วยเหตุผลส่วนตัวล้วนๆ เช่นเดียวกับกรณีปิดเฟสบุ๊คของตัวเองเมื่อเร็วๆนี้ เรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับ ศอฉ., พรก. ดีเอสไอ ฯลฯ ทั้งสิ้น คือไมใช่เพราะความเกรงกลัวจะถูกพวกดังกล่าวเล่นงาน [มี "นักวิชาการ" งี่เง่าบัดซบคนหนึ่ง ถึงกับเขียนเยาะเย้ยว่า ผม "พลาด" ที่โพสต์ข้อความด่าพิชญ์ พงษ์สวัสดิ์ ในช่วงไม่นานมานี้ เพราะข้อความด่าพิชญ์นั้น เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสถาบันกษัตริย์ (เช่นเดียวกับบทความข้างบนนี้) ผมคงจะโดน ศอฉ, ดีเอสไอ เล่นงานแน่แล้วคราวนี้ - ระดับที "นักวิชาการ" คนนั้น ใช้ความขี้ขลาดตาขาวของตัวเอง และขนาดสมองตัวเองทีเล็กเท่าแมลงวัน มาประเมินคนอื่น ถ้าไม่นับว่าน่าสมเพช คงเป็นเรื่องตลกได้ - มี หรือ ไม่มี ข้อความด่าพิชญ์ ที่มีการอภิปรายเรื่องสถาบันกษัตริย์อันนั้น หาก ศอฉ. ดีเอสไอ คิดจะ "หาเรื่อง" ผม ทำไมพวกเขาจะหาไม่ได้ จากกระทู้จำนวนหลายสิบที่ยังอยู่ทีบอร์ดแหงนี้ รวมทั้งกระทู้ประเภท "ปักหมุด" ในหน้าแรกสุดด้วย ผมเขียนเรื่องนี้ มา 10 กว่าปี รู้ดีถึงความเสี่ยงในบริบทของกฎหมายประเทศนี้ แต่ก็รู้ด้วยว่า จะต้องเขียนอย่างไร แค่ไหน จึงจะอยู่ในกรอบของกฎหมาย ซึ่งถึงหากถูก "หาเรื่อง" ก็พร้อมจะดีเฟนด์ได้ ถ้าผมไม่มีกระดูกสันหลังแบบเดียวกับนักวิชาการคนนั้น ก็ไม่เขียนเรื่องพวกนี้แต่แรกแล้ว หรือไม่ก็ "พลาด" ไปนานแล้ว ไมต้องรอมาจนถึงกรณีด่าพิชญ์หรอก]

แต่ในช่วงวันที่ 31 กรกฎาคม ผมได้อ่านกระทู้จำนวนมากที่บอร์ดประชาไท ซึ่งเขียนเพื่อ “อำลา” การปิดบอร์ดนั้น ที่มีกำหนดตอนเที่ยงคืนวันนั้น ผมก็เกิดความรู้สึก emotional ขึ้นไม่น้อย แม้ผมจะไม่ใช่ “นักรบไซเบอร์” ประจำที่นั่น (โดยส่วนตัวผมไม่ชอบคำนี้ ซึ่งคนที่นั่นชอบใช้ แต่ไม่ขออธิบายในที่นี้) แต่ก็โพสต์ข้อความที่นั่นหลายครั้ง (ช่วงหนึ่ง เมื่อผมเขียนอะไรเสร็จ ผมจะโพสต์พร้อมกัน 2 แห่ง ที่นั่นและที่นี่ พร้อมกันแทบทุกครั้ง)

ความรู้สึกแบบ emotional นี้ ทำให้ผมละความตั้งใจของตัวเองชั่วคราว และลงมือเขียนบทความ หรือ “คำประกาศ” ข้างบนนี้ ตั้งใจว่าจะไปโพสต์ทีบอร์ดประชาไท ให้ทันก่อนบอร์ดปิด

ในระหว่างที่เขียน แน่นอน อารมณ์ความรู้สึกก็ระลึกถึงบอร์ดประชาไท ที่ผ่านมาด้วย แต่เหนือกว่านั้น ผมรำลึกถึงบอร์ดฟ้าเดียวกัน(คนเหมือนกัน)นี้เอง โดยเฉพาะระลึกถึง “เพื่อน” คนหนึ่ง ที่เคย “บุกเบิก” บอร์ดแห่งนี้ร่วมกันมา แทบจะเรียกได้ว่าจาก “ศูนย์” ไม่มีอะไรเลย . . . . .

ช่วงหลัง 19 กันยา เมื่อบอร์ด ม.เที่ยงคืน ที่ผมเขียนประจำหลายปีก่อนหน้านั้น “ปิดตัว” หรือ “จำกัดบทบาทตัวเอง” ลง ผมไม่ทราบว่าจะเขียนความคิดของตัวเองเผยแพร่ในทีใด “เพื่อน” คนดังกล่าว แนะนำให้ผมลองใช้บอร์ดของสำนักพิมพ์ “ฟ้าเดียวกัน” ดู ตอนนัน สำนักพิมพ์ เพิ่งทำเว็บไซต์ไม่นาน ไม่มีเนื้อหาอะไรมาก หน้าเว็บบอร์ด ที่มี ก็แทบไม่มีคนเคยใช้ ปล่อยว่างๆอยู่เป็นส่วนใหญ่ (ตัวเว็บไซต์ทั้งหมดความจริงก็แทบไม่มีคนเข้า) ตอนแรกผมไม่รู้จัก และหา “ทาง” มาเว็บบอร์ดไม่เจอด้วยซ้ำ (คือเข้าหน้าเว็บไซต์สำนักพิมพ์แล้ว ก็ยังหาไม่เจอ!) “เพื่อน” คนนี้ ต้องแนะนำว่าอยู่ที่ใด

ความจริง ในสภาพแบบนี้ ผมรู้ดีว่า เขียนไปก็ไม่มีคนอ่าน แต่ก็ตัดสินใจเขียน โพสต์ที่บอร์ดที่เกือบว่างเปล่านั้น (คิดถึงเรื่องนี้ทีไร ผมมักนึกไปถึงหนังเรื่อง Field of Dreams มีคำพูดประโยคหนึ่งในหนังที่ผมชอบมาก If you build, they will come คือพระเอกของเรื่องทำการถากถางไร่ข้าวโพดของตัวเองส่วนหนึ่ง เพื่อทำสนามเบสบอลล์ โดยเพื่อนและญาติหาว่า “บ้า” แต่นักเบสบอล (ที่ความจริงตายไปหลายปีแล้ว)คนหนึ่ง ได้บอกพระเอกว่า If you build, they will come (สร้างสนามเบสบอลไปเถอะ จะมีคนมาเอง) กรณีบอร์ดฟ้าเดียวกัน ก็เช่นกัน ไม่นาน ก็เริ่มมีคนรู้ว่าผมโพสต์ทีนี่ และ “ตาม” มาอ่าน แล้วก็เริ่มมีคนมาเขียนโพสต์ บอร์ดที่เคยว่างเปล่า ก็เริ่มมี “ชีวิต” ขึนมา และต่อมาก็พัฒนากลายเป็นบอร์ด “ฟ้าเดียวกัน” ที่รู้จักกันดี the rest, as they say, is history . . .

แต่ในวันแรกๆ สัปดาห์แรกๆ ที่ผมโพสต์ที่บอร์ดที่ว่างเปล่านี้ เวลาส่วนใหญ่ จะมีเพียงผม และ “เพื่อน” คนนี้ อยู่ออนไลน์ดูบอร์ด! ที่รู้ก็เพราะตอนนั้นบอร์ดจะมีตัวเลขบอกว่ามีคน “ออนไลน์” กี่คน และเวลาส่วนใหญ๋ดังกล่าว ก็จะมีเพียง “2″ เท่านั้น โดยที่ผมและ “เพื่อน” คนนี้ คุยโทรศัพท์กันไป ดูหน้าจอกันไป (เขาไม่ได้อยู่กรุงเทพ) เราก็หัวเราะกันว่า มีเราดูบอร์ดกันอยู่ 2 คนเท่านัน บางครั้ง นานๆ ตัวเลขเปลี่ยนเป็น 3 บ้าง 4 บ้าง เรายังรู้สึกขัน และพยายาม “ทาย” ว่า อีก 1-2 คนที “หลุด” เข้ามาเป็นใคร (มีเพื่อนร่วมงานของ เพื่อน คนนี้ อีกคนที่รู้เรื่องบอร์ด และบางครั้่งเขาก็ “แวะ” เข้ามาดูเหมือนกัน เราก็หัวเราะและทายกันว่า น่าจะเป็นเขาด้วยอีกคนหนึ่งแน่ๆ)

ในเวลาทีผมเขียนบทความข้างบนนี้ และระลึกถึงบอร์ดประชาไท ผมจึงอดหวนระลึกถึงบอร์ดฟ้าเดียวกัน เอง และ “เพื่อน” ดังกล่าว พร้อมกับวันเวลาเช่นนั้น อย่างมีความรู้สึกมากๆ ไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อไม่นานมานี้ “เพื่อน” คนนี้ ได้ “จากไปไกล” อย่างชนิดทีคง “ไม่มีวันกลับ” มาได้ “พบหน้า” กันอีกแล้ว (โดยผมมารู้ทีหลัง ไม่ทันได้มีโอกาส “ร่ำลา” เสียด้วยซ้ำ) ผมก็อดมีอารมณ์พลุ่งพล่านอย่างมากไม่ได้ และผลจากอารมณ์เช่นนี้มากเกินไปคือ . . . .

ผมเขียนบทความนี้ ไม่ทัน บอร์ดประชาไท ปิด! (ฮา)

คือเขียนไปได้ประมาณครึ่งเดียว ก็ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะรวบรวมแรงและสมาธิเขียนต่อได้ จึงหยุดเขียน (ความจริง ตอนหยุดเขียน เพราะ emotional มากไปนี้ ยังห่างเที่ยงคืนวันที่ 31 กรกฎาคม หลายชั่วโมง แต่ไม่มีแรงเขียนต่อจริงๆ) แต่ผมคิดว่า คุณจีรนุช รู้เรื่องนี้เข้า คงคิดขอบคุณ “เพื่อน” ของผมคนนี้ เป็นแน่แท้ ที่ทำให้ผมเกิด eomontional distraction จนทำไม่เสร็จ เพราะถ้าขืนผมเขียนเสร็จทัน แล้วไปโพสต์ทีประชาไท อาจจะทำให้เธอต้องเดือดร้อนเป็นการ “ส่งท้าย” ไม่กี่ชั่วโมงก่อนบอร์ดปิดก็ได้ (ฮา อีก)

ต้องขออภัย ที่เล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวกันเลย กับบทความหรือ “คำประกาศ” ข้างบนนี้ (จะว่าไม่เกี่ยวเสียทีเดียวก็ไม่เชิง ถ้าคิดดีๆ) แต่ ดังที่บอกว่า บทความนี้ เขียนขึ้น (ทั้งที่ความจริงตั้งใจไม่เขียนอะไรแล้ว) ด้วยอารมณ์ “ระลึกความหลัง” ดังกล่าว ทั้งต่อบอร์ดประชาไท บอร์ดฟ้าเดียวกัน ยุคเริ่มแรกสุด และ “เพื่อน” ที่ “จากไป” ทีเคยร่วมบุกเบิกบอร์ดนี้ด้วยกันมา ผมจึงอดไม่ได้ที่จะเล่าเป็น record ไว้ด้วย